Landið er allt vel gróið nema sandalda næst sjónum. Þar er oft góður reki. Í lónunum eru einnig nokkrir hólmar, grasi vafðir. Fyrrum var þar einhver heyskapur, svo og á flæðunum austan lónanna.

Einnig hafði Lón engjastykki, svonefndan Langhólma og Forræði við Víkingavatnið, en þær nytjar eru fallnar niður fyrir alllöngu.

Gjáhætta er mikil fyrir sauðfé í landi Lóns og næsta nágrenni. Gjámór nefnist landspilda frá Lóni og upp að Víkingavatni. Eru þar margar gjár sem liggja til suðvesturs, allt að sveitarmörkum við Rauðhól og Sæluhúsmúla, og þó lengra. Eru gjárnar djúpar og víða vatn í þeim norðan til.

Hlunnindi eru í Lóni meiri en á öðrum jörðum í Kelduhverfi. Má þar einkum nefna æðarvarp en æðarfugl verpir bæði í hólmunum í lónunum og eins á flæðunum austan þeirra. Silungsveiði er nokkur í lónunum og fyrrum veidist þar jafnvel koli. Frá Lóni var stunduð hrognkelsa- og selveiði en er aflagt fyrir nokkru. Talið er að sjósókn hafi verið mikil frá Lóni fyrr á öldum og til þess bendir m.a. örnefnið Nausthóll við lónin austanverð.

Enn þá eru trillubátar í Lóni og farið stöku sinnum til fiskjar. En ósinn úr lónunum til sjávar er grunnur og straumharður og ekki fært um hann nema á háflóði og sjósókn því annmörkum háð.”

Heimild: Land og fólk, byggðasaga Norður-Þingeyinga, 2003